چيزى را اراده كند ، به آن مىگويد باش ، پس آن هستى پيدا مىكند » ، و چنان مىنمايد كه ميان امر و خلق تفاوتى وجود دارد ، و خلق با واسطه و بر حسب سنتهايى كه خدا آنها را روان كرده است صورت مىگيرد ، در صورتى كه امر به معنى خلق و آفرينش مستقيمى است كه در آن ايجاد و نوآورى مورد ملاحظه قرار گرفته است . و عذاب خدا براى امتهايى كه انحراف پيدا كرده‌اند ، همچون رسالت و پيام رسانى رسولان و فرستادگان خدا دو امر الاهى ابداعى محسوب مىشوند كه از آن سنتهاى شناخته شدهء براى ما فرمانبردارى نمىكنند . در آن هنگام كه رسولان با بيم دادن مردمان رسالت خود را آغاز كردند ، كافران خواستار آن شدند كه آنچه بدان بيم داده شده‌اند هر چه زودتر فرا رسد ، و تأخير در آن را دليلى بر عدم وجود جزا و كيفر دانستند ، و اين آيه براى آن آمده است كه ايشان را از نزديك شدن ساعت مجازات و كيفر آگاه سازد . . . أَتى أَمْرُ اللَّهِ فَلا تَسْتَعْجِلُوهُ - فرمان خدا رسيد پس در رسيدن آن شتاب مورزيد . » / 19 حقيقت آن است كه شرك ايشان به خدا ، و گمان ايشان به اين كه خدايان ديگرى در كارند كه از آنها در برابر خدا دفاع مىكنند ، همان چيزى است كه آنان را مطمئن ساخته و سبب آن شده است كه بيم دادن را جدّى نگيرند ، و خدا آنچه را كه براى او شريك تصور كرده‌اند نفى كرده است . سُبْحانَهُ وَ تَعالى عَمَّا يُشْرِكُونَ - او منزه و برتر از چيزى است كه شريك او قرار مىدهند . » روح رسالتهاى خدا يُنَزِّلُ الْمَلائِكَةَ بِالرُّوحِ - خدا فرشتگان را يكى پس از ديگرى ، تأييد شدهء به وسيلهء روح فرومىفرستد ، » [ 2 ] و روح - بنا بر آنچه از توجه كردن به آياتى آشكار مىشود كه براى ما از آن سخن مىگويند - : آن فرشتهء بزرگى است كه خدا به وسيلهء او فرستادگان خويش را