غفلت از نقايص ، اينها از صفات آدمى پيش از تزكيه است . تزكيه‌اى كه وسيلهء پيامبران صورت مىگيرد به انسان مىفهماند كه چون نعمتى رسيد شروط و اهداف خود و نيز حكمتى را كه لازمهء آن است خواهد داشت . نقمت همچنين است . آدمى نبايد با زوال نعمت كه لطف الهى است و جزئى از ذات بشر نيست ، نوميد گردد . زيرا همان نعمت يا بهتر از آن به وى مىرسد ، و آن گهى نعمتهاى ديگرى دارد كه بزرگتر از آن است و با نوميدى و ناسپاسى خداى ناكرده از دست او مىرود . پس نبايد شادى و سرمستى و نازيدن به نعمت تو را از حالت عادى بيرون كند ، زيرا كاستيهاى بسيارى هم چنان تو را فرا گرفته است كه بايد براى اصلاح همهء آنها بكوشى . امّا مؤمنان شكيبايى مىورزند و همهء رويدادها را ارزيابى مىكنند ، در روزگار سختى ، گشايش و فراخى مورد انتظار را مىبينند ؛ روزگار گذشته را به ياد مىآورند ؛ در مىيابند كه زندگى همواره در تغيّر است و آنان مستقيم يا غير مستقيم خود سبب تغيّرند . پس موظّف‌اند در روزگار سختى كار نيك كنند تا سختى از ميان برود و نيز در روزگار فراخى نعمت دوام يابد و به درجات برترى برسند . « إِلَّا الَّذِينَ صَبَرُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ أُولئِكَ لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَ أَجْرٌ كَبِيرٌ - مگر كسانى كه شكيبايى ورزيدند و كارهاى نيكو كردند كه آمرزش و مزد بزرگى از آن آنهاست . » گناهانشان را مىبخشند و عوامل سختى و مشقّت از بين مىرود و به سبب كارهاى نيكو به اجر بزرگى مىرسند و بدين سان مدام به سوى پيشرفت در حركت‌اند . اى پيامبر ، تو فقط هشدار دهنده‌اى [ 12 ] پيامهاى آسمانى براى تزكيهء بشر است . پس بايد كه پيامبر ( ص ) در ابلاغ پيامها پايدارى ورزد حتّى اگر با خواهشهاى نفسانى مردم معارض باشد . پيامبران نبايد / 25 براى جلب رغبت مردم يا ترس از خشم آنان بخشى از پيامها را ترك كنند ، زيرا در اين صورت هدف رسالت كه اصلاح تباهكاريهاست ، تحقّق نمىيابد . در آيه‌هاى پيشين ديديم كه انسان بدون تربيت دينى جاهل و عجول