زيرا فرع پيوستهء آن است ، و پس از حالت استغفار مرحلهء « توبه » يعنى بازگشت به سوى خداست و يك‌دلى در پرستش او و نيز در كارهايى كه براى خدا انجام مىگيرد . پيداست كه پشيمانى بر گناهان گذشته بسنده نيست و گناهكار بايد در آينده كردار خود را نيك كند . « وَ أَنِ اسْتَغْفِرُوا رَبَّكُمْ ثُمَّ تُوبُوا إِلَيْهِ - و نيز از خدا آمرزش بخواهيد و به درگاهش توبه كنيد . » آمرزش خواهى و بازگشت به سوى خدا سبب مىشود كه خدا زندگيى طبيعى و آرام در زمانى معيّن به بندگان خود ببخشد . « يُمَتِّعْكُمْ مَتاعاً حَسَناً إِلى أَجَلٍ مُسَمًّى وَ يُؤْتِ كُلَّ ذِي فَضْلٍ فَضْلَهُ - تا شما را رزقى نيكو - تا آن گاه كه مقرّر است - برخوردارى دهد و هر شايستهء انعامى را نعمت دهد . » / 14 يعنى هر قدر كه آدمى تقرّب و استغفار و توبه را بيشتر كند ، خداوند فضل بيشترى به او مىبخشد . « وَ إِنْ تَوَلَّوْا فَإِنِّي أَخافُ عَلَيْكُمْ عَذابَ يَوْمٍ كَبِيرٍ - و اگر رويگردان شويد بر شما از عذاب روز بزرگ بيمناكم . » امّا اعراض از خدا ، بيم عذاب اخروى را در پى دارد از نوع عذابهاى عاد و ثمود كه در يك روز همهء دست آوردهاى آنان كه در روزگار درازى فراهم آمده بود نابود شد و به همين سبب « يوم كبير » خوانده مىشود . [ 4 ] آن گاه مردم روز رستاخيز به سوى خدا باز مىگردند و اين امر به قدرت بالغهء خدا كه هيچ چيز سدّ راه آن نمىشود انجام مىگيرد . « إِلَى اللَّهِ مَرْجِعُكُمْ وَ هُوَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ - بازگشتتان به خداست و او بر هر كارى تواناست . » و از اين آيه و آيات ديگر چنين بر مىآيد كه مهم‌ترين مانع درونى كه مردم را از اعتقاد به قيامت باز مىدارد ، نبود ايمان به قدرت الهى براى بعث جديد است و از اين رو اغلب به دنبال ذكر قيامت قدرت خدا ياد آورى مىشوند .