حكيمى است كه از تباهى باز ميدارد و « نيكى » را مىآفريند و به دقايق امور دانا و آگاه است . از جملهء آيات محكمه اينهاست : به ياد آوردن خدا ، امر به يك‌دلى در پرستش او ، اين كه پيامبر از جانب او بيم دهنده و مژده آور است ، و هر گاه كه گناهها و لغزشها و غفلتها آدميان را از درگاه خدا دور كند ، بايد از او آمرزش خواهند و به سوى او برگردند تا در دنيا به زندگى سعادتمند برسند و در طلب فضل خدا باشند و چون آدميان گرفتار ضلالت شوند و به راه گمراهى و انحراف روند بيم آن است كه عذاب روز بزرگ ( قيامت ) دامنگيرشان شود . فردا چون به قدرت الهى از گور برخيزند در پيشگاه خدا از آنان حساب مىكشند . شرح آيات : [ 1 ] كلمه‌هاى ثابت نظير همين « الر » چه مفهومى دارند ؟ آنها / 12 اشاره‌هايى به حقايق‌اند : حقايق را يادآورى و خردها را بدان توجّه مىدهند : « الر كِتابٌ أُحْكِمَتْ آياتُهُ ثُمَّ فُصِّلَتْ - الف ، لام ، را ، كتابى است با آياتى استوار و روشن . » قرآن انديشه‌ها نيست ، بلكه آياتى است كه مستقيما به حقيقت اشاره مىكند تا آدمى در بادى نظر آنها را ببيند . « آية » به معنى نشانه است از مادّهء « اوى » به معنى باز گشت به خانه ، و گويى « نشانه » است كه تو را به آستانهء خود حقيقت مىبرد ، و قرآن همان كتابى است كه تو را به حقايق رهنمون مىشود . آيات قرآن محكم و مفصّل است . محكم است زيرا كه بر پايهء حكمت خداست و در كلمات آن خللى نيست و باطل بدان راه ندارد . كلمات به اندازهء « حقيقت » است بى آن كه ذرّه‌اى كم يا زياد باشد يا جزئى از قلم افتاده باشد . قرآن تمام حقيقت را در همهء ابعاد آن بيان مىدارد ، امّا تفصيل آيات محدود ساختن آن حقايق با بيان واجبات و محرّمات فرعى است . قرآن همانند درختى است با ريشه‌هاى استوار و شاخه‌هاى بسيار .