در ميان جنگجويان ، باقى مىماند به چه كسى تعلق مىگيرد . اصولا هر گاه داراييهايى آزاد از ملكيت اين يا آن شخص وجود داشته باشد ، اين سؤال مطرح مىشود . و از اين رو است كه تعبير قرآنى عام و كلى است و پاسخ آن نيز شامل همهء دارييهاى عمومى مىشود يا هر چيزى كه در ملكيت شخص معينى نباشد . البته كلمه انفال دلالت مىكند بر هر چيزى كه افزون آيد و فقها مفهوم آن را توسعه داده‌اند تا آنجا كه با ملكيت عمومى در تعابير معمولى ما به يك معنى شده است . كسى كه در آن تصرف مىكند پيامبر است كه خود فرمانده شرعى است و پس از وى خلفاى او هستند . اما موارد تصرف بايد بر حسب ارزشهاى توحيدى باشد و در نتيجه در راه خدا به عبارت ديگر آن هر عملى است كه اهداف رسالت را تحقق مىبخشد و در درجهء اول تضمين اجتماعى است براى فقراء و مساكين و نيز هزينهء كارگزاران دولتى و خدمتگزاران ملت و مآلا براى نشر رسالت در سراسر آفاق . قرآن مىگويد كه انفال براى خداست سپس رسول او به اعتبار اين كه خشنودى خدا هدف تصرف در اين داراييهاست و پيامبر يا رهبرى و فرماندهى دستگاه نبوت عامل تحقق اين هدف است . يَسْئَلُونَكَ عَنِ الْأَنْفالِ قُلِ الْأَنْفالُ لِلَّهِ وَ الرَّسُولِ فَاتَّقُوا اللَّهَ تو را از غنايم جنگى مىپرسند بگو : غنايم جنگى متعلق به خدا و پيامبر است پس از خدا بترسيد . » تقوى در مسائل و امور مالى مراد از تقوى در اينجا اداى واجبات مالى و عدم تجاوز به اموال دولتى است كه از آن خدا و رسول اوست ، و نيز التزام وحدت و مخالفت نورزيدن در امور است زيرا / 13 هر گروهى مىخواهد سهم بيشترى از اموال دولتى نصيبش گردد از اين رو خداوند به اصلاح روابط اجتماعى فرمان داده است كه مىفرمايد : وَ أَصْلِحُوا ذاتَ بَيْنِكُمْ و با يكديگر به آشتى زيست كنيد . » اين اصلاح ذات البين زمانى به كمال مىرسد كه عوامل فساد آن از ميان