آل فرعون كه مردمى ستم پيشه بودند چنان كرد . در آيات ( 57 تا 69 ) سخن از تاكتيكهاى جنگى است . قرآن فرمان مىدهد كه بايد نه تنها در دل آن گروه از دشمنان كه در جبهه هستند بيم افكند بلكه همهء دشمنان را بايد مرعوب كرد . مسلمانان ، ضرورى است كه همواره آماده پيكار باشند و چون از سوى دشمن پيشنهاد آشتى شد بپذيرند و در اين كار بر خدا توكّل كنند كه مباد پيشنهادشان نوعى خدعه باشد و همچنين در اين آيات به ضرورت اتحاد و تحريض بر قتال و آمادگى روحى براى قبول فداكاريها تأكيد شده است . مسلمانان در برابر اين فداكاريها از غنايم حلال برخوردار مىشوند . در آيات ( 70 تا 71 ) سخن از اسيران است كه اگر نياتشان صافى و پاك باشد خداوند پاداش آنان را خواهد داد و بايد بدون خوف از خيانت آنها ، با آنان رفتارى پسنديده داشت . در پايان سوره آيات ( 72 تا 77 ) خلاصه‌اى از همهء موضوع سوره است . در اينجا فرمان است به مهاجرت و جهاد به مال و جان و نيز ستودن كسانى كه مهاجران را مكان و مسكن مىدهند و با اين عمل خويش در يارى اسلام مىكوشند . در حالى كه كفار همه يك گروهند ، مؤمنان و مجاهدان از مهاجران و انصار نيز بايد به مثابهء يك گروه واحد باشند كه خويشاوندان به يكديگر سزاوارترند . بدين گونه آيات سورهء انفال بر محور مسائل جهاد در راه خدا دور مىزند .