حق الزحمه مبالغى از آن را برداشتند به حساب آنان بگذارند . اين هيئت در عين حال از تربيت آنها غافل نيست و با تجارت سالم آشنايشان مىنمايد و چون به صلاح آمدند اموالشان را به آنان باز مىگرداند . بدين سبب مىبينيم كه قرآن در آيهء « وَ ارْزُقُوهُمْ فِيها وَ اكْسُوهُمْ » كلمه « فى » به كار مىبرد و حال آنكه همه ، در انتظار كلمهء « من » هستند . تغيير « من » به « فى » دلالت بر ضرورت صرف اين اموال در مصلحت سفيهان دارد . مراد از « رزق » نيازهاى طبيعى است و مراد از « كسوه » نيازهاى كمالى يا اجتماعى است . آن گاه پروردگار ما از جنبهء تربيتى در حق اينان مىفرمايد : « وَ قُولُوا لَهُمْ قَوْلًا مَعْرُوفاً - و با آنان سخن به نيكى ياد كنيد . » تا شخصيتشان خرد نشود و همواره در راه مصالح زندگى جامعه قدم بردارند . اين نكته باقى ماند كه بگوييم كه : سفيه كسى است كه بر حسب ديد شريعت و مقياس عرف صالح در طريق مصالح خويش نيست . واژهء « قيام » در قرآن به معنى « نظام » يا چيزى كه باعث استمرار و بقاى شىء باشد به كار رفته است . سن بلوغ فكرى ، ريشهء سفاهت [ 6 ] سفاهت گاه به سبب آفت عقلى يا نفسى است كه عارض شخص مىشود و گاه به سبب رسيدن به سن بلوغ است و از اين دومى است كه در آيه : / 25 « وَ ابْتَلُوا الْيَتامى حَتَّى إِذا بَلَغُوا النِّكاحَ فَإِنْ آنَسْتُمْ مِنْهُمْ رُشْداً فَادْفَعُوا إِلَيْهِمْ أَمْوالَهُمْ - يتيمان را بيازماييد تا آن گاه كه به سن زناشويى رسند ، پس اگر در آنها رشدى يافتيد ، اموالشان را به خودشان واگذاريد . » اموال يتيم را پس از آنكه مورد آزمايش قرار گرفت به او بازمىگردانند . اين آزمايش بدين منظور است كه معلوم گردد به سن بلوغ و ازدواج رسيده و براى تصرف اموال خود و صرف آن در مصالح خود و مصالح اجتماعى خود از رشد كافى برخوردار است يا نه . قرآن در اينجا بار ديگر به ضرورت حفظ حقوق يتيمان تأكيد مىكند و