اول : ضرورت انضباط در جنگ و فرمانبردارى از هر فرمانى كه از سوى فرماندهان صادر مىشود . دوم : نقش فرمانده و سردار سپاه در تحريض به نبرد و وادار كردن مردم به اطاعت از فرمانها . در آيات ( 88 - 91 ) مىبينيم كه سخن متمركز در موضع و موقعيت منافقان است . قرآن طبيعت اهل نفاق و انواع آنها را معين مىكند و مىگويد كه چگونه بايد در برابر آنها قرار گرفت . در خلال آيات ( 95 - 100 ) بحث از مجاهدين و قاعدين يعنى كسانى كه از جنگ سر بر مىتابند و نيز سخن از مهاجران است به عنوان طبقات مشخصى در جامعهء اسلامى در مقابل طبقات منافقان كه از آنها ياد كرده شد . قرآن در آيات ( 105 - 111 ) به بحث در ارزشهاى سياسى اسلامى باز مىگردد كه چگونه دولت اسلامى دولت قانون است و از فساد ادارى به دور . رسول خدا را از جدال با خائنان و فريب خوردگانى كه آهنگ گمراه كردن او را - به خيال خود - دارند نهى مىفرمايد . در آيات ( 117 - 126 ) قرآن جنبه‌هاى گوناگون نفاق را مورد بحث قرار مىدهد . از آن جمله اصل نفاق و نقش شيطان است در آن با آن وعده‌هاى دلربا و دروغش و افسانه‌هاى بىمحتوايش . / 7 قرآن پس از آنكه در آيات ( 131 - 134 ) ضرورت تقوى و تعهد و اقامهء عدل و شهادت دادن براى خدا را جهت تزكيهء نفس از عوامل نفاق ، بيان داشت بار ديگر در آيات ( 136 - 146 ) باز مىگردد تا معنى ايمان را به عنوان يك واقعيت بسيط و تجزيه ناپذير روشن نمايد ، بدين معنى كه كسانى كه در ايمان خود انديشه‌هاى ديگرى را نيز دخالت مىدهند كافرند و در زمرهء منافقانى هستند كه خويشتن را مىفريبند زيرا كافران را به دوستى مىگيرند و اينان در درك اسفل در درون آتش جاى دارند . آن گاه تنها راه رهايى اين گروه را از آن حالت كه بدان گرفتار آمده‌اند نشان