راه حلهاى مناسب را در وقت مقتضى براى مقابلهء با دشواريها پيدا كند . و اين در پيرامون پاسخ گفتن به پرسش آينده است : چرا اساسا مردمان را به قرآن حكيم دعوت مىكنيم ؟ ولى دعوت كردن به قرآن چيزى است ، و سود بردن از آن چيزى ديگر ، و ما علاوه بر دعوت به قرآن ، دعوت به تدبّر و انديشيدن در قرآن مىكنيم . براى چه ؟ براى آنكه تدبر در قرآن راه مستقيم عمل كردن به آن است ، و آن كس مىتواند به قرآن عمل كند كه در آيات كريم آن بينديشد و از محتواى آنها آگاه شود . تدبر در قرآن فرصتى براى انسان فراهم مىآورد كه در اين فرصت محتواى قرآن حكيم را بفهمد ، بدان جهت كه خداوند سبحانه و تعالى در كتاب كريم خود نورى به وديعت نهاده است كه بشر را به پروردگار بزرگش راهنمايى مىكند و به همين جهت به او ايمان مىآورد و سپس به عملى كردن مقررات و احكام شريعت و دين او برمىخيزد . بنا بر اين تنها كارى كه آدمى بايد بكند ، داشتن دل و جانى است كه بر قرآن گشوده و آمادهء فهميدن آن باشد ، و اين كار از طريق تدبر در قرآن صورتپذير مىشود . خداوند سبحانه و تعالى مىگويد : « قَدْ جاءَكُمْ مِنَ اللَّهِ نُورٌ وَ كِتابٌ مُبِينٌ ، يَهْدِي بِهِ اللَّهُ مَنِ اتَّبَعَ رِضْوانَهُ سُبُلَ السَّلامِ ، وَ يُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ بِإِذْنِهِ وَ يَهْدِيهِمْ إِلى صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ - از خدا روشنى و كتاب روشن و آشكارى به شما رسيد كه خدا به توسط آن هر كس را كه پيرو خرسندى او باشد به راههاى سالم و مايهء سلامتى رهبرى مىكند ، و ايشان را ، به فرمان خود ، از تاريكيها به روشنى بيرون مىآورد ، و به راه راست هدايتشان مىكند » . قرآن خود نور است ، و كار ما در برابر نور چيزى جز آن نيست كه چشمان خود را باز كنيم و امواج نور را بپذيريم و به وسيلهء اين نور روشنى همهء چيزها را ببينيم .