بزرگوارى ، يك طلبه مقدسى در وسط راه كربلا و سيد محمد تشنگى بر او غلبه كرده و كم‌كم به حالت بيهوشى رفته و توسل به آقا پيدا كرده است . آن طلبه گفته بود : آقا آمد ، سرم را گذاشت در دامنش ، آبم داد . خوردم ، نشستم . آب به صورت پاشيد . بعد يك مىخواست برود فرمود : ننگ است براى كسى طلبه باشد اما نماز شب نخواند . خدا رحمت كند مرحوم آيه‌الله‌شيرازى « 1 » ، قم آمده بود . شب جلسه‌اى بود يك مقدار طول كشيد و از وقتى كه بايد ايشان بخوابد ، يك مقدار دير شد . خوابيدند ، وقتى بلند شده بودند كه اول اذان صبح بوده ، يعنى صداى بلندگوى حرم ايشان را بيدار كرده بود . نماز شبش از بين رفته بود . براى من نقل كردند ايشان از اول اذان صبح نماز شبش را قضا كرد ، اما گريه مىكرد ، ناراحتى مىكرد . يكى از بزرگان مىگفت به او گفتم : آقا ما اصلًا نماز شب نمىخوانيم حالا شما هم يك شب نخوانيد . بعد ايشان يك جمله گفتند . گفتند : نه ، مگر مىشود طلبه نماز شب نخواند ؟ من از شانزده سالگى نماز شبم تعطيل نشده بود تا ديشب . به هرحال همه بايد به نماز اهميت بدهند ، اما ما طلبه‌ها بايد بيشتر ، نماز شب هم بايد بخوانيم ، اگر ما مقام محمود مىخواهيم ، نماز شب . اين آيهء شريفه آيه خوبى است « اقِمِ الصَّلوةَ لِدُلُوكِ الشَّمْسِ الي غَسَقِ اللَّيْلِ وَقُرْآنَ الْفَجْرِ انَّ قُرْآنَ الْفَجْرِ كانَ مَشْهُوداً وَمِنَ اللَّيْلِ فَتَهَجَّدْ بِهِ نافِلَةً لَكَ عَسي انْ يَبْعَثَكَ رَبُّكَ مَقاماً مَحْمُوداً » ( اسراء / 78 و 79 ) . اين مقام محمود « 2 » چه مقامى است آن‌هم با اين نكره بودنش ؟ يعنى اگر وجاهت

--> ( 1 ) - منظور ، آيه‌الله حاج سيد عبدالله شيرازى است كه در سال 1405 قمرى مصادف با اول محرم به رحمت ايزدى پيوست و در حرم مطهر حضرت رضا ( ع ) مدفون گرديد . ( 2 ) - مقام محمود يعنى مقام شفاعت‌كبرى كه در روز قيامت به پيامبر اكرم عطا مىشود و امت او و جز ايشان از آن بهره‌مند و خشنود مىشوند . ر . ك . : الميزان ، ج 13 ، ص 76 ، ذيل آيه شريفه ؛ تفسير نمونه ، ج 12 ، ذيل آية كريمه .