بايستى بالاترين لذت براى ما همين باشد ؛ خلوت عاشق با معشوق خلوت عبد با مولى ، صحبت كردن معشوق با عاشق ، نماز اين چنين است . تقريباً نصف نماز صحبت كردن خداوند با عبدش است و نيمهء ديگر سخن گفتن عبد با مولايش مىباشد . حمد و سوره قرآن است ، اين كلام نازل يعنى صحبت كردن مولى با بنده‌اش است ؛ بقيه نماز حرف زدن عاشق با معشوق مىباشد ، صحبت كردن عبد با مولاست . بالاترين لذت بايد همين باشد ، تمام خستگيها بايد با نماز بر طرف شود . خوشا به حال كسانى كه نماز خستگى آنها را بر طرف مىكند ؛ خوشا به حال آن كسى كه تمام هم غم و نگرانى و اضطراب و دلهرهء آنها را نماز قطع مىكند ، رفع مىكند . ما بايد در نماز چنين باشيم و اگر ممارست كنيم و به راستى رابطهء ما با خدايمان محكم شود ، كم‌كم به اينجا خواهيم رسيد « 1 » . صبر به معناى استقامت است و در مقابل جزع و فزع به كار برده مىشود . اگر انسان صابر نباشد يعنى اگر استقامت نداشته باشد - كه معمولًا هم ندارد ، بلكه جزع و فزع دارد - به قول قرآن كريم آن چنين كسى آدم سبكسرى است « ان الانسان خلق هلوعا » يعنى اگر انسان را از آن بعد مادى و حيوانى حساب كنيم ، فرد سبكسرى

--> ( 1 ) . به قول باباطاهر : « خوشا آنان كه دائم در نمازند » . . .