سلام الله عليه - در ميدان مثل شير بود اما زبانش هم مرتب به نام خدا گويا بود . امام حسين ( ع ) حتى در روز عاشورا به ياد خدا بود و ذكر داشت . گرفتار بودن يا نبودن هم براى آنها اهميت نداشت لذا حضرت زينب - سلام الله عليها - با فرض اين كه دائم الذكر بود ، نماز شب ايشان تعطيل نشد ، حتى شام عاشورا ، حتى شب سيزدهم محرم در پشت دروازهء كوفه نماز خواند ، نماز شب نشسته خواند . امام صادق - سلام الله عليه - مىفرمايد : پدر من هميشه زبانشان به ذكر خدا گويا بود ؛ مىديدم در راه ذكر مىگويند ، لبهايشان مىجنيد ، زبانشان گويا به ذكر خداست ، سر غذا مىديدم كه زبانشان گوياست ، وقت خواب زبانشان گويا بود بالاخره مىديدم كه پدرم هميشه زبانشان گويا به ذكر خداست . راجع به ساير طاهرين - سلام الله عليهم - از جمله خود امام صادق ( ع ) هم دارد و از تاريخ به خوبى استفاده مىشود كه ائمه طاهرين ( ع ) و پيغمبر اكرم ( ص ) دائم الذكر بودند ، ذكرى انتخاب كرده بودند لذا مرحوم محدث قمى - عليه الرحمه - در مفاتيح ( اين كتاب كارخانه آدم‌سازى ) اذكار ائمه طاهرين ( ع ) را ذكر مىكند . ذكر پيغمبر ( ص ) اين بود ، ذكر اميرالمؤمنين ( ع ) اين بود ، ذكر امام حسن ( ع ) و امام حسين ( ع ) اين بود ، تا آخر كه هر كدام از آنها ذكرى داشتند كه نقش خاتمشان هم بوده ، روى انگشترشان هم ذكر خدا ، ياد خدا مىنوشتند .