جهت له مىكند ؛ حسد است كه نمىگذارد انسان فيض بگيرد . بعضى اوقات حرفهايى در ميان شما مىبينيم كه خيلى پوچ است و سرمنشاء آن حسادت است . در روايات مىخوانيم اگر اهل علم به جهنم بروند براى حسد است . يكى از مراجع مىگفت همنا كه شترش در خانهء ما خوابيده است . اگر حسد بر دلى حكمفرما باشد دل درش بسته مىشود . مثل شيشهء دربسته است ، ديگر نمىشود افاضه از طرف خدا به اين دل بتابد . ديگر حرفهاى او حرفى نيست كه خدا بشنود ؛ دل ناپاك است . دل بايد پاك باشد تا اين كه حرف او به عالم ملكوت برود . اگر دل ناپاك بود ، اگر هم حرف بالا برود به غير از لعن براى او چيز ديگرى نيست . در روايات مىخوانيم آدم دروغگو وقتى دروغ بگويد بوى گندى از دهان او به آسمانها مىرود . ملائكه آزرده خاطر مىشوند او را لعن مىكنند . چنانچه در روايات مىخوانيم بوى دهان روزه‌دار گرچه ممكن است براى من و شما متعفن باشد اما براى عالم ملكوت عطر است ، ملائكه بوى دهان روزه‌دار را مىشنوند و براى او مغفرت مىطلبند و برايش طلب رحمت مىكنند . بنابراين دعا حتماً مستجاب است . اگر ديديم كه دعاى ما استجابت نيست يا از اين نظر است كه صلاح ما نيست ؛ اگر اين