واسعه‌ات را هم شفيع آورده‌ام . حالا ، براى چه آمدى ؟ نمىدانم . اين دعاى سحر كه ماه مبارك رمضان مىخوانيد ، دعا خيلى عالى است . به حدى عالى است كه به آن دعاى مباهله مىگويند . اگر شما در دعا دقت كنيد امام باقر ( ع ) از اول تا آخر نمىگويد خدا چيزى به من بده ، مسئول منه در دعا نيست ، فقط مىگويد : خدايا ، به در خانه‌ات آمدم ، به ذات مقدس تو قسمت مىدهم . خدايا ، به در خانه‌ات آمدم و تو را به اسماء و صفاتت قسم مىدهم . خدايا ، به در خانه‌ات آمدم و تو تو را به پيغمبر ( ص ) و اهل بيت پيغمبر ( ص ) قسمت مىدهم و . . . تا آخر دعا اين است . شما در دعاى سحر نمىتوانيد موردى را پيدا كنيد كه بگويد خدايا ، به من چيزى بده ، حتى ندارد كه خدايا ، بر پيغمبر ( ص ) صلوات بفرست . اين را هم ندارد . عارف نبايد از خدا چيزى بخواهد . يك بنده بزرگترين افتخارش اين است كه مولا او را پذيرفته ، به او توفيق داده كه مىتواند خدا خدا بگويد . يك عاشق بزرگترين لذت اين است كه معشوق او را دعوت كند ، به حرفهايش توجه كند ؛ او بگويد يا الله ، جواب بشنود لبيك لبيك . قرآن مىفرمايد نه فقط دعوتت كردم ، اگر نيايى به تو بىاعتنايى مىكنم ، از تو قهر مىكنم « قل يعبوا بكم ربي لولا دعاءكم » .