الله فيه خيرا كثيرا » . مرحوم كلينى ( ره ) در كافى نقل مىكند كه ابى بصير در آخر كار كور شد ؛ مرد خيلى جليل القدرى بود ، قريب سى هزار روايت از ائمه طاهرين ( ع ) نقل كرده است . يك وقتى به خدمت امام باقر ( ع ) آمد و عرض كرد يابن رسول الله ، من مثل شما را دارم اما كورم ، من كه مىدانم شما هر كار بخواهيد مىتوانيد بكنيد ، چرا يك نظر لطفى نمىكنيد تا چشمهايم خوب شود ؟ آقا ديدند كه ابىبصير خيلى عصبانى است ، مثل اين كه عقده‌هايش گل كرده ، كم‌كم به زبان آمده آقا فرمود : جلو بيا . دست مبارك را به روى چشمهايش كشيدند ، چشمهايش خوب شد . فرمود : ابى بصير ، اگر اين را مىخواهى برو و اگر آخرت را مىخواهى به تو بگويم اگر چشم داشته باشى ديگر آن پاداشها نيست ، هر كدام را كه مىخواهى بگو . ابىبصير گفت : نه ، يابن‌رسول الله ، حاضرم براى پاداش آخرت كور باشم . اين كه انسان در اين دنيا چشم داشته باشد و آنجا كور باشد بهتر است يا اينجا كور باشد اما آخرت را داشته باشد ؟ كدام بهتر است مگر قرآن نمىفرمايد : « و من اعرض عن ذكرى فان له معيشه ضنكا و نحشره يوم القيمه اعمى » « 1 » .

--> ( 1 ) . سوره طه - آيه 124 .