باشد و براى عالم ملكوتيش آدمى بىتفاوت باشد ، نه تنها مانند كرم مرتب در خود مىتند ، بلكه دائما رو به سقوط مىرود ؛ مصداقش همين شخصى است كه پيش تمار مىآيد ، اول اقرار به گناه مىكند بعد ميثم را مىكشد ! برعكس ، اگر انسان سير صعودى كرد و به طرف بالا حركت كرد ، بعضى اوقات به يك شب مىتواند راه صدساله را بپيمايد و مصداقش ميثم است كه در مدت چهار سال به آنجا رسيد كه نه فقط عالم ملكوت را تسخير كرد و ملك را ديد ، بلكه در جهاد با نفس اماره و اين جهاد اكبر پيروز شد . به قول خواجه عبدالله انصارى ، چه خوش مىگويد كه : « اگر به هوا پرى ، مگسى و اگر روى آب روى ، خسى ، اما اگر آدم شوى ، كسى » ، مىگويد : اگر بتوانى در هوا راه به روى ، اهميت ندارد زيرا مگس هم مىتواند ، و اگر روى آب بتوانى راه به روى ، باز هم كار مهمى انجام نداده‌اى زيرا كاه ريزه هم روى آب حركت مىكند . اما اگر بتوانى آدم‌شوى و اگر بتوانى به آنجا برسى كه مانند آدم تشنه كه آب را درك مىكند ، تو هم خدا را درك كنى و اگر بتوانى نفس اماره را كنترل كنى ، نفس اماره برايت براق مىشود و مانند پيغمبر اكرم ( ص ) تو را به آنجا مىبرد كه به جز خدا نمىبينى ، اگر چنين عملى كردى كار مهمى انجام داده‌اى . به عبارت ديگر خواجه عبدالله انصارى مىخواهد بگويد كه اگر هدف را پيدا كردى ، مردى و گرنه تا هدف را پيدا نكنى ، روى آب