مىكنند با اين كه مىدانند گناه است ، و خدا نكند كه كسى لجوج بشود ، عصبيت فردى يا گروهى بر او حكمفرما باشد ، به قول قرآن شريف : « اضلة الله علي علم » « 1 » ، دانسته خود را گمراه مىكند ، دانسته خود را در معرض ضلالت مىآورد ، مخصوصاً افراد عقده‌اى از روى لجاجت خيلى مرتكب گناه مىشوند و يكى از وظايف شما معلمها اين است كه نگذاريد بچه‌ها عقده‌اى بار بيايند ، بلكه به مرور زمان كارى كنيد كه عقده‌هايشان ريشه‌كن شود . اگر - العياذ بالله - بىتفاوت باشيد يا ضعف اعصاب داشته باشيد ، يا اين كه خود را نساخته سركلاس برويد ، به جاى اين كه بچه‌ها را سعادتمند كنيد ، فردى عقده‌اى تحويل جامعه مىدهيد و اگر بچه‌اى عقده‌اى شد به قول قرآن شريف « اضله الله على علم » ، ديگر گناهش روى جهالت نيست ، روى سفاهت نيست بلكه روى عقده است ، روى عناد و لجاجت خواهد رسيد ؛ ساير صفات رذيله هم اين چنين است ؛ مثلًا عروس و مادر شوهر نوعاً با هم خوب نيستند ، در حالى كه اگر مادر شوهر دقت كند مىبيند عروس مقصر نيست ، در صورتى كه به او تهمت مىزند ، غيبت مىكند ، نمامى و سخن‌چينى مىكند ، براى اين كه ريشه روانى آن حسادت است ، حسادتى كه به قول يكى از مراجع ، شترش در خانه خودمان خوابيده است يعنى اهل علم در معرض اين خطر هستند . در اين باره روايت هم داريم

--> ( 1 ) . سوره جاثيه - آيهء 23 .