به تو عطا مىكند : « يمتعكم متاعا حسنا » . دربارهء گناه ، قرآن مىفرمايد : « و من اعرض عن ذاكري فان له معيشة ضكنا و نحشرة يوم القيمة اعمي » « 1 » . يعنى آن كه زندگيش منهاى خدا باشد و آن كه با گناه زندگى كند ، به دو مصيبت گرفتار مىشود : يكى اين كه در دنيا معيشت ضنك ( زندگى ناخوشى ) دارد ، و ديگر اين كه در قيامت كور و نابينا محشور مىشود : « و نحشره يوم القيمه اعمى » . قرآن مىفرمايد : اين چنين آدمى در قيامت با خدا گفتگو مىكند ؛ به خدا عرض مىكند : « رب لم حشرتنى اعمى و قدكنت بصيرا » ، مىگويد : خدايا ، من كه در دنيا چشم داشتم و مىديدم ، پس چرا اينجا كور نابينا هستم . خدا مىفرمايد : « كذلك اتتك آياتنا فنسيتها و كذلك اليوم تنسي » « 2 » ، يعنى علت كورى تو اين است كه در دنيا ما را فراموش كردى و ما هم در اينجا تو را فراموش كرديم . ( معلوم است ، آدمى را كه خدا فراموشش كند ، نمىتواند ببيند ) . گفتيم كه يكى از اثرات گناه اين است كه زندگى براى انسان ناخوش مىشود . قرآن مىفرمايد : اگر مىخواهى زندگى ناخوشت به يك زندگى خوش مبدل شود ، از گناه توبه كن .

--> ( 1 ) . سوره طه - آيه 125 . ( 2 ) . سوره طه - آيه 126 .