گفت : « يابن الفاعله » يعنى اى ولدالزنا . تا اين جمله از دهان مرد بيرون آمد ، امام صادق ( ع ) با شنيدن آن ايستاد و به قدرى ناراحت شد كه دست به كمر گذاشت ، مثل اين كه كمر مبارك ايشان به درد آمده بود . فرمود : چه گفتى ؟ آن مرد دانست كه امام ناراحت شده ، گفت : يابن رسول الله ، اين غلام از هندوستان است و پدر و مادر معلومى ندارد ، نسبتى را كه من به او دادم به اين جهت بود كه معلوم نيست پدر و مادرش كيستند . امام صادق ( ع ) فرمود : من نمىخواهم اين سخن تو را از نظر حكم شرعى برسرى كنم ، بلكه مىخواهم بگويم چرا عفت زبان ندارى ، و چرا زبانت به فحش آلوده است ؟ روايت مىنويسد كه امام صادق دوستى او را نپذيرفت و او را از خود دور كرد . با توجه به اين دو نمونه معلوم مىشود كه مسلمان بايستى خيلى مؤدب باشد و عفت زبان داشته باشد . كسى كه زبانش آلوده به حرفهاى زشت باشد ، نمىتواند مربى خوبى به حساب آيد ؛ مخصوصاً خانمهاى محترم متوجه باشند كه با فحش دادن ، داد و فرياد كشيدن ، عصبانى شدن و اعصاب خرد كردن نمىتوان بچه‌ها را تربيت كرد و اين گونه عمل كردن ، به جز بدبختى براى خود و كودكان ، نتيجهء ديگرى نخواهد داشت . يكى از راههاى تربيت اين است كه در مقابل عمل خلاف كودك