اين آيه شريفه مىگويد : « ان مع العسر يسرا » حتماً بدان كه حل مىشود و الا بدبختى مىآورد ؛ از نظر قرآن شريف اين چنين است . وقتى حضرت موسى از فرعون و فرعونيان فرار كرد ، گرسنه در زير درختى خوابيد ، وضع او خيلى بد بود هيچ كس را نداشت ، فوق‌العاده گرسنه بود ؛ به قول قرآن شريف « خائف يترقب » فرار كرد . در آنجا جمله‌اى گفت ، تمام كارها درست شد ؛ گفت : « رب انى لما أنزلت الى من خير فقير » « 1 » گفت : خدايا ، تو بايد همهء كارها را درست كنى ؛ من فقر محض هستم و تو غناى مطلقى ؛ خدايا ، تو وكيل منى به كجايش رساند ؟ از همانجا بدانجا رسيد كه بالاخره پيغمبر شد ؛ وقتى به پيامبرى رسيد ، خداوند فرمود : « اذهب الى فرعون انه طغى » گفت : تنها به سوى فرعون ( با آن قلدرى و استحقارى كه نسبت به مردم مصر كرده بود تا آنجا كه او را خدا مىدانستند ) برو ؛ فرمود : « اذهب الى فرعون انه طغي » برو او را بترسان . حضرت موسى نگفت كه به من نيرو بده ، لشكر بده ، تجهيزات بده اينها را نگفت ؛ قرآن مىفرمايد اول چيزى كه خواست همين بود ، صبر خواست ، دريادلى خواست گفت : « رب اشرح لي صدري و يسرلي امري و احلل عقده من لساني يفقهوا قولي » « 2 » گفت : خدايا با اين بار ، كه به راستى بار سنگينى است « انا سنلقي عليك قولا

--> ( 1 ) . سوره قصص - آيه 24 . ( 2 ) . سوره طه - آيات 25 ، 26 ، 27 و 28 .