تحمل كند تا آدم بشود ، تا استكمال پيدا كند ، تا به واسطهء آن مصيبتها كه از آن‌ها استفاده مىكند به آنجا رسد كه به جز خدا نداند ؛ اين است امتحانى را كه قرآن مىفرمايد : بنابراين ، صبر در مصيبت يعنى استفاده كردن از بلاها . انسان وقتى كه فقير است جزع و فزع و داد و فرياد مىكند ، زمانى هم از اين فقر استفاده مىكند ، صبر و تحمل مىكند ، عفت نفس خود را از دست نمىدهد ، سبكسر نمىشود ، فقر نمىتواند او را از بين ببرد ، همين كه بر فقر صبر مىكند به طور ناخودآگاه استكمال پيدا مىكند ، ناخودآگاه مثل آن سنگ معدنى در كوره 180 درجه‌اى كدوراتش از بين مىرود ، لحظه به لحظه برايش مصيبت پيش مىآيد ، اما شرطش اين است كه از مصيبت استفاده كند . در اينجا مثالى ذكر مىشود كه از نظر روانى مخصوصاً از نظر تدبير خانواده براى همه ( خصوصاً خانمها ) خيلى مفيد است ، و استفاده از مصيبت معنايش اين است . در زمان پيغمبر اكرم ( ص ) زنى بود كه يك بچه داشت او مسلمان و از انصار بود ؛ سواد نداشت اما ايمان داشت ، ايمان در جانش رسوخ كرده بود ، ايمان عقلى نداشت يعنى اگر به او مىگفتند خدا را اثبات كن ، يقين داشت ، ايمان در دلش رسوخ كرده بود ، اما برهان نظم را نمىدانست ولى مىتوانست از بلا استفاده كند . بچهء او مريض بود ، شوهرش كارگر بود و به دنبال كارش رفت ؛ بچه مرد . زن در كنار بچه نشست و مقدارى گريست ، ناگهان متوجه شد كه