استكه كلام در نهايت بعد از تنافر و ثقل باشد و از [ احسن سبكا ] آن استكه سخن در نهايت بعد از تعقيد و تقديم و تأخيرى كه موجب التباس و اشتباه است بوده و الفاظ در جزالت و متانت و رقّت و سلاست با هم متقارب باشند و همچنين معانى مناسب با الفاظ بوده بدون اين‌كه لفظ شريف و عالى را قالب و لباس براى معناى سخيف و پستى آورده باشند يا به عكس لفظ پست و مبتذلى را قالب براى معناى شريف و عالى قرار داده باشند بلكه صوغ لفظ و معنا با هم متناسب و ملائم بايد باشد . و منظور از [ اصح معنا ] اينستكه معناى كلام از تناقض و امتناع و ابتذال و مخالف با عرف و امثال اينها سالم باشد . شرح فارسى : توضيح قوله : او كاتبا : در مقابل شاعر بوده و مقصود كسى است كه كلامش در لباس نثر مىباشد . قوله : يتتبع الانق الاحسن : كلمه [ احسن ] مفسر آنق مىباشد بنابراين بين ايندو كلمه [ اى مفسّره ] مقدّر است . قوله : اى يعجبه : يعنى دوست دارد آن را . قوله : فى ثلاثة مواضع من كلامه : مقصود از سه موضع ابتداء و تخلّص و انتها مىباشد . قوله : و التّقديم و التّأخير الملبس : كلمه [ ملبس ] به صيغه اسم فاعل يعنى به التباس و اشتباه اندازنده . قوله : بان تكون الالفاظ متقاربة : كلمه [ متقاربه ] يعنى متشابهه .