محبوبى را دفن كرده‌اند فلذا آرام نبوده و پيوسته اشگهايشان را بر آن مىبارند كلمه [ غر ] جمع اغر بوده و مقصود از آن ابرهائى استكه باران زياد از آنها مىبارد و ضمير در [ تحتها ] به [ الرّبا ] كه به معناى قلّه‌هاى مرتفع از زمين است راجع مىباشد و اصل [ ترقا ] ترقاء با همزه بوده و سپس از باب تخفيف همزه را حذف كرده [ ترقا ] شد يعنى آرام ندارد . شاهد در اينستكه شاعر بر سبيل شكّ و ترديد علّت نزول باران از ابرها را اين معرّفى نموده كه اين ابرها دوستى را زير اين قلّه‌ها دفن كرده‌اند لاجرم پيوسته بر آن مىگويند . شرح فارسى : توضيح قوله : اذ لا يحسنه الناس : ضمير منصوبى در [ لا يحسنه ] به اسائة الواشى راجع است . قوله : بان حذاره منه : ضمير در [ حذاره ] به شاعر و در [ منه ] به واشى برمىگردد . قوله : خوفا منه : ضمير در [ منه ] به واشى راجع است . قوله : شدّ النطاق : يعنى محكم بست كمربند را . قوله : كذا فى الايضاح : يعنى كذا قال المصنّف فى الايضاح . قوله : و فيه بحث : يعنى و فى ما قاله المصنّف فى الايضاح بحث و اشكال . قوله : و هذه الصّفة : مشاراليه [ هذه ] رؤية عقد النطاق مىباشد .