مؤنّث حاضر : / نصرت / يارى كردى تو يك زن حاضر در زمان گذشته . نصرتما / يارى كرديد شما دو زن حاضر در زمان گذشته . نصرتنّ / يارى كرديد شما زنان حاضر در زمان گذشته . متكلّم وحده : / نصرت / يارى كردم من در زمان گذشته . متكلّم مع الغير : / نصرنا / يارى كرديم ما در زمان گذشته . 2 - فعل ماضى داراى مختصاتى است كه در ديگر افعال نميباشد و آنها عبارتند از : الف : الحاق تاء تأنيث ساكنه مانند : نصرت . ب : الحاق تاء مفتوحه مثل : نصرت . ج : الحاق تاء مكسوره نظير : نصرت . د : الحاق تاء مضمومه همچون : نصرت . 3 - در فعل ماضى بين ارباب ادب اتّفاق است كه مبنى مىباشد و شرح كيفيّت بنائش در احكام معرب و مبنى انشاء اللّه خواهد آمد . احكام فعل مضارع 1 - فعل مضارع را از فعل ماضى مىسازند به اين نحو كه از چهار حرف يعنى : ( ى - ت - أ - ن ) كه بنام حروف « أتين » يا « نأتى » معروف هستند استفاده كرده و آنها را بر سر فعل ماضى داخل نموده و فاء الفعل را كه بعد از آنها قرار مىگيرد ساكن مىكنند چنانچه در مضارع « نصر » مىگويند : ينصر . 2 - اين حروف هميشه مفتوح هستند مگر در مضارع مجهول و مضارع معلوم چهار باب به ترتيب ذيل :