( للّفظ ) المخصوص اعنى ما دل على معنى فى نفسه مقترنا باحد الازمنة الثلاثة ( و الحدث ) فانه حقيقة عرفية خاصة اى نحوية فى اللفظ مجاز نحوى فى الحدث ( و دابّة لذوى الاربع و الانسان ) فانها حقيقة عرفية عامة فى الاول مجاز عرفى عام فى الثانى . ترجمه تقسيم حقيقت و مجاز مصنّف گويد : و هركدام از ايندو يا لغوى و يا شرعى و يا عرفى خاص و يا عرفى عام مىباشند مانند : اسد كه به معناى حيوان درنده و مرد شجاع مىباشد و صلوة كه به معناى عبادت و دعاء آمده و فعل كه به معناى لفظ و حدث مىباشد و دابّه كه به معناى چهارپا و انسان مىباشد . شارح گويد : ضمير در [ منهما ] به حقيقت و مجاز راجع است و حاصل آنكه هر كدام از حقيقت و مجاز بر چهار قسم ميباشند : 1 - لغوى . 2 - شرعى . 3 - عرفى خاص . 4 - عرفى عام . مقصود از عرفى خاصّ آنست كه ناقل لفظ متعين و مشخّص باشد همچون نحوى و صرفى و غير ايندو . و مراد از عرفى عام آنست كه ناقلش متعيّن و مشخّص نباشد .