ماهيّات حقيقيه قرار دارند كه بواسطه فصول از يكديگر ممتاز مىگردند هم چون ماهيّت انسان و بقر كه ناطق فصل مميّز انسان مىباشد . قوله : و لا يخفى ان الحقيقة و المجاز كذلك : يعنى حقيقت و مجاز نيز از امور اعتبارى ميباشند . قوله : لانّ الكلمة الواحدة : مانند لفظ [ صلوة ] كه نسبت به افعال مخصوص ( نماز ) حقيقت بوده منتهى باعتبار وضع شرعى و مجاز است باعتبار وضع لغوى . قوله : فالمراد انّ الحقيقة الخ : كلمه [ فاء ] بر سر [ المراد ] به معناى تفريع است يعنى بعد از آنكه معلوم شد در تعريف امور اعتبارى قيد حيثيّت مراد و مقصود است و از طرف ديگر حقيقت و مجاز نيز از همين امور محسوب ميشوند حال ميگوئيم مراد سكّاكى اينستكه حقيقت . . . قوله : لا سيّما انّ تعليق الحكم بالوصف : مقصود از [ حكم ] استعمال و از [ وصف ] موضوع‌له مىباشد . قوله : لا يخيّب : يعنى نااميد و مأيوس نمىكند . قوله : و حينئذ : يعنى و حين اذ كان قيد الحيثيّة مرادا قوله : يخرج عن التعريف : يعنى تعريف حقيقت . قوله : جزء من الموضوع له : زيرا موضوع‌له [ صلوة ] هيئت مركّب از اقوال و افعال مىباشد قهرا دعاء كه از سنخ افعال است جزء آن به حساب مىآيد . قوله : لكنّه اكتفى بذكره فى تعريف المجاز : ضمير در [ لكنّه ] به سكّاكى و ضمير مجرورى در [ بذكره ] به قيد اصطلاح به التّخاطب عود مىكند .