كه رودخانه‌ها پر از شتران بوده كه همچون آب در اين اباطح جارى هستند چنانچه در فرموده حقتعالى نيز كه مىفرمايد : و اشتعل الرأس شيبا . امر چنين است و اينكه شاعر اعناق را در سير داخل نموده است جهتش آنست كه سرعت و كندى در سير و حركت شتر غالبا در گردن اينحيوان ظاهر مىشود و ساير اجزاء را به آن مستند دانسته و در ثقل و خفّت تابع گردن مىباشند . شرح فارسى : توضيح قوله : و الشمس للوجه المتهلل : يعنى صورت تابان و نورانى قوله : به ارتفعوا الخ : ضمير در [ به ] به ذهن راجعست . قوله : وقف مكانه الى ان يعود اليه : ضمائر در [ وقف ] و [ مكانه ] و [ اليه ] به فرس راجع بوده و در [ يعود ] به صاحب فرس راجع است . قوله : و اذا احتبى : كلمه [ احتباء ] عبارتست از بستن پشت و ساق پاها را به جامه و نشستن . قوله : علك : يعنى جويدن . قوله : الحديدة المعترضة فى فم الفرس : يعنى حلقه اى آهنين كه در دهان اسب مىاندازند . قوله : به اطراف الاحاديث : يعنى انواع سخنان و از هر درى گفتگو نمودن . قوله : المطّى : جمع مطيّه بوده به معناى شتر .