3 - مقصود از كلمه [ مورد ] چيزى است كه حمد و شكر از آن خارج مىشوند و بواسطه‌اش صادر گشته و در خارج تحقّق مىيابند همچون : زبان و قلب و جوارح . و منظور از كلمه [ متعلّق ] امرى است كه هركدام از ايندو در قبال آن واقع مىشوند . قوله : على قصد التّعظيم : كلمه [ على قصد ] جار و مجرور بوده و متعلق است به [ الثّناء ] . قوله : سواء تعلّق بالنّعمة او بغيرها : ضمير در [ تعلّق ] به ثناء راجع بوده و در [ غيرها ] به نعمت عود مىكند . قوله : فعل ينبئ : كلمه [ ينبئ ] به معناى خبر ميدهد مىباشد قوله : عن تعظيم المنعم : كلمه [ منعم ] بكسر عين دهنده نعمت را گويند . قوله : لكونه منعما : ضمير در [ لكونه ] به [ المنعم ] راجعست . قوله : سواء كا بالّلسان : ضمير در [ كان ] بفعل راجعست . قوله : او بالجنان : يعنى [ قلب و دل ] . قوله : او بالاركان : مقصود اعضاء و جوارح است . قوله : و متعلّقه يكون النعمة و غيرها : ضمير در [ متعلّقه ] به حمد راجع است و در [ غيرها ] به [ نعمت ] . قوله : و مورده يكون الّلسان و غيره : ضمير در [ مورده ] به شكر و در [ غيره ] به لسان عود مىكند . قوله : و اخصّ منه باعتبار المورد : ضمير در [ منه ] به شكر راجعست .