شارح گويد : حشو عبارتست از كلمه يا كلام زائدى كه به آن احتياجى نباشد و تطويل زيادى است بر اصل مراد بدون اين‌كه داراى فائده‌اى باشد و در باب اطناب فرق بين ايندو ذكر مىشود و آن اينست كه حشو عبارت است از لفظ معيّنى كه زائد باشد چنانچه شاعر گويد : و اعلم علم اليوم و الامس قبله * و لكننى عن علم ما فى غدعمى كه در اين بيت لفظ [ قبله ] حشو است ولى تطويل زائد غير معيّن است چنانچه شاعر گويد : و قددت الاديم لراهشيه * و الفى قولها كذبا و مينا كه در اين بيت يا كذب و يا مين زائد است بدون اينكه زائد معيّن باشد . تعقيد : آنست كه كلام داراى غلق و گرهى باشد كه به آسانى معنايش مفهوم نشود . قوله : كون الكلام مغلقا : كلمه [ مغلق ] به صيغه اسم مفعول . قوله : لا يظهر معناه : ضمير در [ معناه ] بكلام راجعست . متن : قابلا للاختصار ، مفتقرا الى الايضاح و الى التّجريد . شرح عربى قابلا ، خبر بعد خبر اى كان قابلا للاختصار لما فيه من التّطويل . مفتقرا اى محتاجا الى الايضاح لما فيه من التّعقيد و الى التجريد عمّا فيه من الحشو . ترجمه مصنّف گويد : قسم ثالث براى اختصار كردن قابل بوده و به ايضاح