بر فتح است و بهرصورت ساكن نيست . سپس مصنّف گويد : يكى ديگر از علامت‌هاى فعل يائى است كه در كلمه « افعلي » مىباشد . شارح گويد : و نيز يائى كه در كلمات « هاتى » و « تعالى » و « تفعلين » مىباشد . مؤلّف گويد : مقصود يائى است كه علامت مفرد مؤنّث مخاطبه مىباشد كه هم بفعل امر حاضر متّصل شده مانند سه مثال اوّل يعنى : افعلي و هاتى و تعالى و هم بفعل مضارع ملحق مىگردد مانند مثال اخير يعنى تفعلين . پس از آن مصنّف مىگويد : يكى ديگر از علامت‌هاى فعل الحاق نون تأكيد به آن است . شارح گويد : اعمّ از آنكه نون مزبور مشدّده و باصطلاح مثقّلّه بوده همچون نون در اقبلنّ يا خفيفه باشد مثل آنچه در « ليكونن » مىباشد . مؤلّف گويد : اين نون فقط بفعل امر يا افعاليكه معناى طلب در آن‌ها است همچون نهى و استفهام متّصل مىگردد . بنابراين بفعل ماضى و مضارع خالى از معناى طلب هرگز ملحق نمىشود . پس از آن مصنّف گويد : بواسطه اين علائم فعل منجلى مىشود . شارح گويد : كلمه « ينجلى » يعنى « ينكشف » و حاصل آنكه :