استفهاميّه » جايز نيست زيرا كلمه « من » لازم الصّدر بوده و صدارتش ذاتى است . و مثال موردى كه صدارت مبتداء و لزوم آن در ابتداء عارضى و سببى باشد مانند : فتى من وافد ( كدام جوانى خبرش مورد اعتماد است ) . شاهد در « وافد » است كه خبر بوده و تقديمش برمبتداء يعنى « فتى » جايز نيست زيرا اينكلمه به « من استفهاميّه » اضافه شده و بواسطه آن بالعرض صدارت پيدا كرده است . قوله : اى لمبتدء فيه لام ابتداء : ضمير در « فيه » به مبتداء راجع است . قوله : لانّ لها صدر الكلام : ضمير در « لها » به لام ابتدائيّه عود مىكند . قوله : و لو تركه لفهم ممّا بعده : ضمير فاعلى در « تركه » به مصنّف و ضمير مفعولى به « او كان الخبر مسندا لذى لام ابتداء » راجع بوده چنانچه ضمير نائب فاعلى در « فهم » و ضمير مجرورى در « بعده » نيز همينطور مىباشد . قوله : او كان مسندا لمبتدء لازم الصّدر : ضمير در « كان » به خبر راجع است . متن : « 132 » و نحو عندي در هم ولي وطر * ملتزم فيه تقدّم الخبر تجزيه و تركيب واو : استينافيّه نحو : مضاف ، مبتداء . عند : مضاف است به ياء و آن اسم است و از ظروف مىباشد . ى : مضاف اليه ، ضمير مجرورى مىباشد و كلمه « عندى » خبر مقدّم است .