در حالت دوّم راجع است . قوله : و هو يردّ نفى المصنّف فى الكافية : ضمير « هو » به نقل رضى راجع است . قوله : الخلاف فى اعرابها حينئذ : كلمه « الخلاف » منصوب است تا مفعول براى « نفى » كه به صيغه مصدر است باشد و ضمير در « اعرابها » به اىّ عود كرده و مقصود از « حينئذ » حين عدم اضافة اىّ و حذف صدر صلتها و هو الحالة الثّانية مىباشد . قوله : ثمّ بنائها على الضّمّ : ضمير در « بنائها » به اىّ عود مىكند . قوله : لشبهها بقبل و بعد : ضمير در « شبهها » به اىّ راجع است . قوله : لانّه حذف من كلّ واحد ما يبيّنه : ضمير در « لانّه » به معناى « شأن » بوده و مراد از « كلّ واحد » كلّ واحد من قبل و بعد و اىّ مىباشد و مقصود از « ما يبيّنه » در « قبل و بعد » مضاف اليه آنها بوده و در « اىّ » صدر صله آن مىباشد . قوله : و مثال بنائها فى الحالة الرّابعة : ضمير در « بنائها » به اىّ عود مىكند . متن : « 100 » و بعضهم اعرب مطلقا و فى * ذا الحذف ايّا غير اىّ يقتفي تجزيه و تركيب بعضهم : مضاف و مضاف اليه ، مبتداء . اعرب : فعل ماضى ، مفرد ، مذكّر از باب افعال ، خبر . مطلقا : حال است از مفعول محذوف « اعرب » يعنى « اىّ » . واو : عاطفه . فى : حرف جارّ . ذا : اسم اشاره ، مجرور به فى ، متعلّق به يقتضى . الحذف : مشار اليه « ذا » .