نطقا : فعل ماضى ، الفش اطلاقى است ، خبر براى « بعضهم » و جمله اسميّه مصراع دوّم معطوف است به جمله اسميّه مصراع اوّل . ترجمه : جمع الّذى ، اولى و الّذين بطور مطلق مىباشد و بعضى از علماء در حال رفعى با واو نطق كرده‌اند . شرح عربى : جمع الّذى اولى ، للعاقل و غيره و ندر مجيئها لجمع المؤنّث و اجتمع الامران فى قوله : و تبلى الاولى يستلئمون على الاولى * تراهنّ يوم الرّوع كالحدء القبلى و فى قوله كغيره « جمع » تسامح . و للّذى ايضا ، الّذين ، للعاقل فقط و هو بالياء ، مطلقا ، رفعا و نصبا و جرّا و لم يعرب فى هذه الحالة مع انّ الجمع من خصائص الاسماء ، لانّ الّذين كما سبق للعقلاء فقط و الّذى عامّ له و لغيره ، فلم يجريا على سنن الجموع المتمكّنة . و قد يستعمل الّذى بمعنى الجمع كقوله تعالى : كمثل الّذى استوقد نارا . و بعضهم بالواو و رفعا نطقا ، فقال : نحن اللّذون صبحوا الصّباحا * يوم النّخيل غارة ملحاحا ترجمه و شرح : صيغه جمع و برخى از احكام آن مصنّف گويد : اولى جمع الّذى است . شارح گويد : كلمه « اولى » را براى عاقل و غير آن هردو استعمال مىكنند و به كار بردنش در جمع مؤنّث نادر و قليل مىباشد و در بيتى كه از ابو ذويب هذلى نقل شده اينكلمه در هردو جمع ( يعنى عاقل و غير عاقل ) استعمال گرديده :