سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
304
المباحث النحوية في شرح البهجة المرضية (شرح سيوطى) (فارسى)
ابنى كليب انّ عمّى اللّذا . و قوله : مهما اللّتا لو ولدت تميم . ترجمه و شرح : مصنّف گويد : در وقت تثنيه بستن الّذى و الّتى ياء ثابت نمانده و حذف مىشود پس علامت تثنيه را نبايد پهلوى « ياء » درآورد بلكه پهلوى آنچه ياء بعد از آن قرار گرفته بايد قرار داد . شارح گويد : حرفى كه ياء پهلويش واقع شده در « الّذى » ذال و در « الّتى » تاء مىباشد بنابراين پس از آوردن علامت تثنيه يعنى الف و نون « ذال » و « تا » بخاطر آن مفتوح مىشوند . سپس مصنّف گويد : نون از ايندو كلمه را در وقت تثنيه بودن اگر تشديد دهى ملامت و سرزنشى برتو نيست . شارح گويد : مقصود نون تثنيه است كه با الف و يا ياء مىآيد چنانچه مذهب اهل كوفه چنين بوده و مصنّف نيز آن را اختيار كرده است . و وجه عدم سرزنش و ملامت اينستكه تشديد دادن نون تثنيه كار جايزى مىباشد چنانچه در آيه ( 16 ) از سوره نساء چنين آمده : و اللّذانّ يأتيانها منكم . شاهد در نون « اللّذان » است كه مشدّد مىباشد . و نيز در آيه ( 29 ) از سوره فصّلت چنين وارد شده : ربّنا ارنا اللّذينّ . شاهد در نون « اللّذين » است كه مشدّد قرائت شده . پس از آن مصنّف گويد : و همچنين نون از « ذين » و « تين » نيز تشديد داده شده است .