و القصر فيه لغة تميم و المدّ ، لغة الحجاز و هو ، اولى ، من القصر و حينئذ يبنى على الكسر لالتقاء السّاكنين . ترجمه و شرح : لفظ جمع در اسم اشاره مصنّف گويد : براى جمع مطلقا به لفظ « اولى » اشاره نما . شارح گويد : مقصود از « مطلقا » اينستكه چه مشار اليه مذكّر بوده و چه مؤنّث ، عاقل بوده يا غير عاقل باشد . مؤلّف گويد : و نيز چه در حالت رفعى بوده و چه در حالت نصب و جرّ . سپس شارح گويد : كلمه « اولى » را هم مىتوان با الف مقصوره خواند و هم با الف ممدوده و قصر در آن لغت قبيله تميم است . مصنّف گويد : و مدّ در آن اولى و بهتر است . شارح گويد : آن را با الف ممدود خواندن لغت اهل حجاز كه افصح عرب بوده مىباشد و در حال مدّ مبنى بركسر است زيرا بين الف و همزه التقاء ساكنين شده از اينرو همزه را كسره مىدهند . قوله : و القصر فيه لغة تميم : ضمير در « فيه » به اولى راجع است . قوله : و هو اولى : ضمير « هو » به مدّ عود مىكند . قوله : و حينئذ يبنى على الكسر : مقصود از « حينئذ » حين المدّ مىباشد . قوله : لالتقاء السّاكنين : يعنى بين الف و همزه .