سيد محمد جواد ذهنى تهرانى

27

المباحث النحوية في شرح البهجة المرضية (شرح سيوطى) (فارسى)

ترجمه : در حالى كه ابن معط نيز بواسطه اينكه عصرش سابق و زمانش پيشتر بوده است جامع ترجيح و برترى است و مستحقّ اينستكه من او را ستايش جميل و نيكو بكنم . شرح عربى : و لكن هو بسبق اى بسبب سبقه الى وضع كتابه و تقدّم عصره حائز اى جامع تفضيلا ، لتفضيل السّابق شرعا و عرفا . و هو ايضا مستوجب ثنائى الجميلا عليه ، لانتفاعى بما الّفه و اقتدائى به . ترجمه و شرح : ليكن « ابن معط » بواسطه اينكه نسبت به نوشتن كتاب الفيّه‌اش سابق برمن بوده و عصر و زمانش پيشتر از من بوده است از اينرو جامع و دارنده برترى برمن است چه آنكه سابق هم از نظر شرع و هم از نظر عرف برمسبوق تفضيل دارد . و نيز وى برعهدهء من حقّ ثناء و ستايش پسنديده‌اى دارد زيرا كه از تأليفش استفاده نموده و در وضع اين كتاب به او اقتداء نموده‌ام . قوله : و لكن هو : چون قبلا كتاب خويش را ستود و تأليف ابن معط را از جهتى مورد قدح و مرتبه پائين‌ترى قرار داد اينك براى جبران آن مىگويد اينطور نيست كه البتّه ابن معط قابل مدح و ستايش نبوده و كتابش از ارزش برخوردار نباشد بلكه سبقت زمانى او ايجاب نموده كه وى جامع فضيلتى برمن بوده و بواسطه اينكه از تأليفش استفاده چشم‌گيرى نموده‌ام فرض است برمن كه او را دعا كرده و ثناء جميل نثارش نمايم . ضمير « هو » به ابن معط راجع است . قوله : بسبب سبقه : كلمه « سبقه » به صيغه مصدر و ضمير مضاف اليهش به ابن معط عود مىكند . قوله : وضع كتابه : مقصود از « وضع » تدوين و تأليف است و ضمير در « كتابه » به ابن معط راجع است . قوله : تقدّم عصره : يعنى تقدّم عصر ابن معط برمصنّف .