التّسهيل . و علّله فى شرحه بانّ الغالب انّ اللّقب منقول من اسم غير انسان كبطّة و قفّة ، فلو قدّم لتوهّم السّامع انّ المراد مسمّاه الاصلى و ذلك مأمون بتأخيره ، فلم يعدل عنه و شذّ تقديمه فى قوله : بانّ ذا الكلب عمرا خيرهم نسبا . و امّا الكنية ، فيجوز تقديمه عليها و العكس ، كذا قالوه ، لكن مقتضى التّعليل المذكور امتناع تقديمه عليها ايضا فتأمّل . نعم : تقديمها على الاسم و عكسه سواء . ترجمه و شرح : مبحث احكام علم مصنّف گويد : اگر لقب با غير خود جمع شد بايد از آن مؤخّر بيايد . شارح گويد : مقصود از « غير لقب » اسم است و شاهد براين مدّعا آنست كه در برخى از نسخ الفيّه بجاى « ان سواه » سواها با تأنيث ضمير آمده و ضمير در اين صورت به كنيه عود كرده و در نتيجه معناى عبارت چنين مىشود : اگر لقب با غير كنيه همراه شد واجب التّأخير است و مسلّما غير كنيه اسم است چه آنكه علم يا لقب بوده و يا اسم و يا كنيه و وقتى گفتيم لقب با غير كنيه اگر همراه شد بايد از آن مؤخّر بيايد براى غير كنيه فرد ديگرى غير از اسم وجود ندارد . و حاصل كلام آنكه : وقتى لقب با اسم در يك عبارت اجتماع كردند لازم است لقب را از اسم مؤخّر آورد چنانچه مصنّف نيز به آن در كتاب تسهيل تصريح كرده است و در