سپس مصنّف گويد : و در حالى كه برخى از ضمائر منفصل باشند هركدام را كه خواستى مىتوانى مقدّم دارى . شارح گويد : يعنى اخصّ را برغيرش مقدّم كنى يا غير اخصّ را برآن مشروط باينكه از وقوع اشتباه در امان باشيم مثل : الدّرهم اعطيتك ايّاه يا الدّرهم اعطيته ايّاك كه معنا در هردو صورت بطور وضوح و آشكار اينستكه : درهم را به تو اعطاء نمودم . ولى در مثال : زيد اعطيتك ايّاه جايز نيست ضمير غائب را برمخاطب مقدّم داشته و بگوئيم : زيد اعطيته ايّاك زيرا معلوم نيست كه زيد را بمخاطب اعطاء نموده يا به عكس مخاطب را به زيد بخشيده است . قوله : و هو الاعرف : ضمير « هو » به اخصّ راجع است . قوله : على غيره : ضمير در « غيره » به اخصّ عود مىكند . متن : « 67 » و فى اتّحاد الرّتبة الزم فصلا * و قد يبيح الغيب فيه وصلا تجزيه و تركيب فى اتّحاد : جارّ و مجرور ، متعلّق به « الزم » ، مضاف . الرّتبه : مضاف اليه . الزم : به صيغه امر حاضر ، از باب افعال ، فعل و فاعل . فصلا : مفعول براى « الزم » . و : عاطفه .