كه گذشت و كلمه « بدع » بكسر باء و سكون دال به معناى امر تازه و غريب . قوله : كما فى رأيت عبد اللّه و اكرمته : شاهد در كلمه « اكرمته » است كه بجاى « اكرمت عبد اللّه » آمده و از آن كم‌عبارت‌تر است در عين حال بهتر مقصود را اداء مىكند زيرا اگر بجاى ضمير در هردو مورد اسم ظاهر تكرار شود چه بسا ممكنست به ذهن اينطور خطور كند كه « عبد اللّه » در « اكرمت عبد اللّه » غير از عبد اللّه در « رأيت عبد اللّه » است در حالى كه با آوردن ضمير اين احتمال منفىّ است و مخاطب ذهنش به طرف اين معنا نخواهد رفت . قوله : و يجوز ان يكون بمعنا مع : كلمه « يجوز » يعنى و ممكن است و ضمير در « يكون » به « باء » راجعست . قوله : ابن جماعه : نام يكى از ادباء و اهل ادب است . شرح عربى : و تبسط البذل ، به سكون الذّال المعجمة اى العطاء . بوعد منجز اى سريع الوفاء . و الوعد فى الخير و الابعاد فى الشّرّ اذا لم تكن قرينه . ترجمه و شرح : و اين كتاب الفيّه سفره بذل را مىگستراند . كلمه « بذل » به سكون ذال نقطه‌دار به معناى عطاء و بخشش است . مخفى نماند كه پهن كردن سفره بذل بواسطه وعده طويل المدّة صورت نمىگيرد بلكه بوسيله عده‌اى بسيار سريع الوفاء و كم‌مدت حاصل مىشود . تنبيه كلمه « وعد » بفتح واو و سكون عين عبارتست از در انتظار گذاردن ديگران نسبت بامر خير و پسنديده يعنى اينكلمه را چنين مواردى استعمال مىكنند چنانچه وقتى مىگويند وعد زيد عمروا يعنى زيد عمرو را در انتظار امر نيكو و پسنديده‌اى قرار داد . چنانچه كلمه « ايعاد » در انتظار گذاردن ديگران نسبت بامر مكروه و