معا : ظرف و متعلّق است به استقرّ ، حال است از « الجرّ و النّصب » . ترجمه : و كلمه‌اى كه با تاء و الف جمع بسته شده در حالت جرّ و نصب مكسور است . شرح عربى : و ما بتاء و الف ، مزيدتين ، قد جمعا ، مؤنّثا كان مفرده ام مذكّرا معرب خلافا للاخفش يكسر فى الجرّ و فى النّصب معا ، نحو : خلق اللّه السّموات ، و رأيت سرادقات ، و اصطبلات . كما تقول : نظرت الى السّموات و الى سرادقات و الى اصطبلات . خلافا للكوفيّين فى تجويزهم نصبه بالفتحة و لهشام فى تجويزه ذلك فى المعتلّ مستدلا بنحو « سمعت لغاتهم » . امّا رفعه ، فعلى الاصل بالضّمّ . ترجمه و شرح : اعراب در جمع با الف و تاء مصنّف گويد : آنچه با تاء و الف جمع بسته مىشود نصب و جرّش به كسره است . شارح گويد : مقصود از « الف و تاء » الف و تاء زائده است كه در خصوص جمع آورده مىشود اعمّ از آنكه مفردش مؤنّث بوده يا مذكّر باشد . قابل توجّه و التفات است چنين كلمه‌اى كه با الف و تاء جمع بسته شده از نظر ادباء مورد اختلاف است : مشهور بين ايشان آنست كه معرب بوده ولى برخى از ايشان همچون اخفش آن را مبنى مىداند ولى همانطوريكه اشاره شد اين رأى مورد اعراض مشهور بوده و چندان توجّهى به آن نشده است . و بهرتقدير از نظر مشهور كلمه مزبور در حالت نصب و جرّ با كسره قرائت مىگردد مانند :