قوله : جمع ارض بسكونها : يعنى به سكون راء . قوله : شذّ اعرابه هذا الاعراب : مقصود از « شاذّ » خلاف قياس و قاعده است و ضمير در « اعرابه » به ارضون عود مىكند . قوله : لانّه جمع تكسير : ضمير در « لانّه » به ارضون راجع است . قوله : و مفرده مؤنّث : ضميو در « مفرده » به ارضون عود مىكند . قوله : و الحق به ايضا : ضمير در « به » به جمع راجع است قوله : جمع سنة بفتحها : يعنى بفتح سين . قوله : لما ذكر فى ارضين : علّت است براى الحاق و اينكه « سنون » جمع نيست . متن : « 38 » و بابه و مثل حين قد يرد * ذا الباب و هو عند قوم يطّرد تجزيه و تركيب و بابه : معطوف است به « السّنون » . واو : عاطفه . مثل حين : مضاف و مضاف اليه و كلمه « مثل » منصوب است تا حال باشد از فاعل قد يرد . ذا : اسم اشاره ، فاعل است براى « يرد » . الباب : صفت است براى آن . واو : حاليّه . هو : مبتداء . عند : مضاف ، ظرف ، متعلّق است به « يطّرد » . قوم : مضاف اليه براى « عند » . يطّرد : خبر است براى « هو » و جمله اسميّه مركّب از مبتداء و خبر حاليّه مىباشد .