و الاصل : مبتداء ، معطوف است به « كلّ حرف » . فى المبنى : جارّ و مجرور ، متعلّق باستقرّ ، صفت است براى « الاصل » . ان يسكّنا : الف آن اطلاقى است ، خبر براى « الاصل » مىباشد . ترجمه : و هرحرفى استحقاق بنا داشته و اصل در مبنى آنست كه ساكن باشد . شرح عربى : و كلّ حرف مستحقّ للبناء ، وجوبا ، لعدم احتياجه الى الاعراب ، اذ المعانى المفتقرة اليه لا تعتوره . و نحو : و ليت يقولها المحزون . على تجرّدها من معنى الحرفيّة و جذبها الى معنى الاسميّة بدليل عدم وفائها لمقتضاها . و الاصل فى المبنىّ ، اسما كان او فعلا او حرفا ، ان يسكّنا ، لخفّة السّكون و ثقل المبنى . ترجمه و شرح : بناء در حروف و اصل در آنها مصنّف گويد : هرحرفى مستحقّ آنست كه مبنى باشد . شارح گويد : اينحكم در حروف وجوبى و لزومى مىباشد و دليل آن اينستكه : حروف احتياج به اعراب ندارند زيرا معانى محتاج به اعراب از قبيل مبتداء قرار گرفتن ، مفعول بودن حال ، تميز ، مضاف اليه ، فاعل واقع شدن و امثال اينها هرگز در حروف نيست از اينرو مقتضى اعراب در حروف وجود ندارد لاجرم مستحيل است بدون مقتضى آنها را اعراب داد .