در صورتى كه شير دادن را به منظور فخر و بزرگى انتخاب كرده باشد ضامن بچه بوده و ديه آن را بايد از مال خودش بپردازد ولى اگر دادن شير بخاطر نياز و حاجتى كه دارد باشد ديه بچه را عاقله او بايد بدهد شارح ( ره ) در ذيل [ و لو انقلبت الظئر ] مىفرماين : كلمه [ ظئر ] بكسر ظاء دسته‌دار بوده و بعد از آن همزه ساكنه واقع شده و معناى آن زنى است كه بچه ديگرى را شير مىدهد . و حاصل مراد اين است كه زن موضعه اگر در حال خواب غلط زد بطورى كه طفل شيرخوار زير بدنش واقع شد و جان تسليم كرد امر از دو حال خارج نيست : الف : آنكه شير دادن بخاطر فخر و بزرگى صورت گرفته مثل اينكه طفل از خانواده اعيان و اشراف بوده . ب : آنكه زن مرضعه بخاطر احتياجيكه به اجرت و احسان صاحب فرزند داشته به آن اقدام نموده . در صورت اوّل ديه طفل را بايد از مال خودش بدهد و در فرض دوّم ديه بر عهده عاقله مىباشد . و مدرك اين تفصيل روايت عبد الرّحمن بن سالم از مولانا الباقر عليه اسلام است ، در اين روايت حضرت فرموده‌اند : هردايه و شيرده قومى كه طفلى از ايشان را بكشد در حالى كه خواب بوده و بغلطد و بر روى طفل واقع شده و كودك تلف گردد در صورتى كه دادن شير را بخاطر عزّت و فخر انتخاب كرده باشد ديه طفل را از مال خودش بايد بپردازد و اگر بخاطر فقر و نيازى كه دارد به آن مبادرت ورزيده عاقله موظف به پرداخت آن مىباشند .