اين روايت را حضرت ابو جعفر عليه السلام از امير المؤمنين عليه الصلاة و السلام روايت فرموده‌اند : شارح ( ره ) مىفرماين : راوى اين حديث محمد بن قيس بوده كه آن را از مولانا ابو جعفر عليه السلام نقل كرده است . و مشكل بتوان باطلاق اين حديث عمل كرد چه آنكه صرف وقوع شتر در چاه اعم است از اينكه شركاء در حفاظت آن تفريط كرده يا آن يكنفر كه دست و پاى او را ابتداء بسته بود در نگهداريش تفصير نموده باشد ازاينرو مرحوم مصنف مسئله مزبور را بلفظ روايت بيان فرموده همانطورى كه ديگران نيز به همين نحو تعبير كرده‌اند . و درعين‌حال ممكنست روايت را بر موردى حمل نمود كه عاقل حيوان را بست و به ايشان تحويل داد و سپس آنان در نگهدارى حيوان تفريط و تقصير كردند يا بر محمل ديگرى شبيه اين معنا . سپس مىفرماين : از نظر ما اقوى اينست كه هركدام از شركاء كه مفرط باشند ضامن بوده و ديگرى كه تفريطى از او سر نزده ضمانى بر وى نمىباشد و روايت از باب قضيه فى واقعه بوده كه احتمال تأويل و امكان حمل در آن وجود دارد فلذا آن را نميتوان مدرك و مستند اين حكم قرار داد . قوله : و روى محمد بن قيس عن ابى جعفر عليه السلام : اين روايت را مرحوم صاحب وسائل در ج ( 19 ) ص ( 207 ) باينشرح نقل فرموده : محمد بن الحسن ، از حسين بن سعيد ، از ابن ابى نجران ، از عاصم بن حميد ، از محمد بن قيس ، از مولانا ابى جعفر عليه السلام قال :