سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
477
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس)
كه مبلغ يادشده ثابت نگرديده . و اقتضاى دليل دوم كه تمسك بحديث سكونى باشد اين است كه با اخبار آحاد مىتوان حكمى را ثابت نمود و بدون ترديد بين اين دو استدلال تنافى است . مرحوم شيخ طوسى حكم مزبور را بخصوص سگ سلوقى نسبت داده و فرموده : اتلاف اين سگ ضمان مىآورد زيرا در روايت وصف سگ را سلوقى قرار داده . و كلمه [ سلوقى ] اسم منسوب به سلوق است و آن قريهاى است در يمن كه اكثر سگان آنجا تعليمديده هستند . ولى باقى فقهاء سگ صيد را بر مطلق سگ معلم حمل نمودند ولو غير سلوقى باشد زيرا سگ غير سلوقى با سلوقى در اينكه هردو معلّم هستند تشابه كامل دارند لاجرم در حكم نيز متحد مىباشند . و در دنبال [ و فى كلب الغنم كبش ] مىفرماين : مقصود از [ كبش ] يعنى قوچ حيوانى است كه به آن اين اسم را اطلاق كنند زيرا در شرع انور سنش را بيان نفرمودهاند كما اينكه در لغت نيز معلوم نگرديده . و دليل ثبوت آن روايت ابى بصير از احد الصادقين عليهما السلم مىباشد . و در دنباله [ و قيل ] مىفرماين : قائل اين قول مرحوم شيخان و ابن ادريس و جماعتى از فقهاء هستند كه بيست درهم در آن را لازم دانستهاند بدليل روايت ابن فضال از برخى