در بدن واحد بوده يعنى امساك بول و نگاهدارى آن از بين رفته است و از اين گذشته روايت هشام بن ابراهيم از مولانا ابى الحسن عليه السلم دلالت بر اين حكم دارد . ولى طريق و سند اين حديث ضعيف و غير قابل استناد مىباشد . سپس در ذيل [ قيل ثلث ديتها ] مىفرماين : مدرك آن روايت ظريف است كه در آن آمده : مولانا امير المؤمنين عليه الصلاة و السلام چنين حكم فرموده‌اند : اين روايت از مدرك مشهور ، مشهورتر بوده و باصطلاح شهرت روائى دارد ولى درعين‌حال رعايت اوّل اولى است چه آنكه با دليل اعتبارى يعنى تفويت منفعت واحده در بدن تناسب داشته و در نتيجه عمل به آن سزاوارتر مىباشد اگرچه البته هردو حديث از نظر صحيح نبودن سند با هم مشترك مىباشند . قوله : و من افتض : افتضاض يعنى ازاله پرده بكارت . قوله : و لرواية هشام بن ابراهيم عن ابى الحسن عليه السلام : اين روايت را مرحوم صاحب وسائل در ج ( 19 ) ص ( 256 ) به اين شرح نقل فرموده : و فى رواية هشام بن ابراهيم عن ابى الحسن عليه السلام : الدّية . مؤلف گويد : و مدرك لزوم مهر المثل روايت ابى عمرو الطبيب از مولانا الصادق عليه السلام است كه آن را مرحوم صاحب وسائل در ج ( 19 ) ص ( 256 ) به اين شرح نقل نموده : محمّد بن الحسن باسنادش از محمّد بن علىّ بن محبوب ، از احمد