سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
252
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس)
السن و قيل و القائل الشيخ و جماعة منهم العلامة في المختلف : و فيها بعير مطلقا ، لما روي من أن أمير المؤمنين عليه الصلاة و السلام قضى بذلك . و الطريق ضعيف . فالقول به كذلك . فرع شرح فارسى : مرحوم مصنف مىفرماين : اگر جانى دندان بچّه و كودكى را بكند بايد صبر نمود پس اگر دوباره روئيد پس ارش به عهده جانى مىآيد و در غير اين صورت مكلّف است ديه [ متّغير ] را بپردازد . و برخى از علماء فرمودهاند : جانى موظّف است در قبال دندان بچه يك شتر بدهد اعمّ از آنكه دندان دوباره روئيده يا اصلا نرويد . شارح ( ره ) مىفرماين : مقصود اينست كه اگر جانى دندان كودكى را كه هنوز نيفتاده و مبدل به دندان ديگر نشده بلكه به اصطلاح همان دندان شيرى است مورد جنايت قرار داده و بكند حكم آن است كه بايد صبر كرد تا مدّتى را كه عادتا و معمولا دندان كودكان پس از سقوط درمىآيد ، پس اگر مدّت منقضى شد و دندان درآمد بابت اين مدت كه طفل بدون دندان بوده بايد ارش بدهد و اگر دندان بيرون نيامد جانى مكلّف استكه ديه [ متّغر ] را بپرداز . كلمه [ متّغر ] با تاء دو نقطه و مشدّد بوده چنانچه با [ ثاء سه نقطه ] نيز قرائت گرديده است و اصل آن [ مثتغر ] با ثاء و تاء هردو بوده سپس