بنابراين مورد از موارد لوث محسوب شده كه با قسامه بر طبقش ميتوان حكم نمود . رأى دوم : برخى از فقهاء فرموده‌اند : صحّت و سقم ادعّايش را بايد آزمايش كرد و آن به اينستكه سوزنى به زبان مدّعى فرومىبرند پس اگر خون سياه خارج شد وى را بدون قس بايد تصديق نمود چنانچه از روايتى كه مدرك اين حكم است اين طور ظاهر مىشود و در صورتى كه خون قرمز بيرون آمد او را تكذيب مينمايند . و مدرك اين حكم همانطورى كه اشاره شد روايت اصبغ بن نباته از مولانا امير المؤمنين عليه الصّلوة و السلام مىباشد ولى در طريق و سند اين روايت ضعف و ارسال مىباشد . قوله : الّتى يحتمل ذهابه بها : ضمير در [ ذهابه ] به نطق و در [ بها ] به جنايت راجعست . قوله : بالاشارة : يعنى پنجاه قسم را مدّعى خود با اشاره بخورد . قوله : على ذلك : مشار اليه [ ذلك ] ذهاب نطق بواسطه جنايت مىباشد . قوله : المستند الى الامارة به صدقه : كلمه [ به صدقه ] متعلّق است به [ الظّنّ ] و ضمير در آن به مدّعى راجعست . قوله : فيكون لوثا : ضمير در [ يكون ] بمورد ادعّاء راجعست . قوله : و المستند رواية الاصبغ ابن نباته عن امير المؤمنين عليه الصلاة و السلام : اين روايت را مرحوم شيخ الطائفه در كتاب تهذيب طبع جديد ج ( 10 ) ص ( 268 ) به اين شرح نقل فرموده :