سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
232
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس)
از نقطهاى شروع مىشود كه لب از لثه بالا جدا مىشود . قوله : دون حاشية الشدقين : [ شدقين ] بكسر شين و فتح آن گوشههاى دهان را گويند . متن : و لو استرخنا فثلثا الدية ، لأن ذلك بمنزلة الشلل فلو قطعتا بعد ذلك فالثلث . فرع حكم جنايتى كه موجب تقلص لبها شود شرح فارسى : مرحوم مصنف مىفرماين : اگر جانى به نحوى بر دو لب ديگرى جنايت وارد نمود كه لبهاى مجنى عليه شل و آويزان گرديد بطورى كه از عمل مربوط به آن بازماند دو ثلث ديه بر عهده جانى ثابت مىگردد . شارح ( ره ) مىفرماين : زيرا استرخاء دو لب بمنزله شلل و فساد آنها محسوب مىگردد و ديه فساد عضو به مقدار دو ثلث ديه مىباشد بنابراين اگر جانى ديگرى لب فاسد شده را قطع كند تنها يك ثلث ديه بعهدهاش مىآيد كه به مجنى عليه بايد ردّ كند . قوله : و لو استرخنا : مقصود از [ استرخاء لبها ] شل و آويزان شدن آنها است . قوله : لانّ ذلك : مشار اليه [ ذلك ] استرخاء مىباشد . قوله : فلو قطعتا بعد ذلك : يعنى بعد از استرخاء . متن : و لو تقلصتا أي انزوتا على وجه لا ينطبقان على الأسنان ضد الاسترخاء فالحكومة ، لعدم ثبوت مقدر لذلك فيرجع إليها .