بر كشتن كفّار ذمّى معتاد شده باشد پس از حصول اعتياد اگر ذمّى را به قتل رساند طبق روايت اوّل ديه مسلمان را بايد بپردازد و مطابق روايت دوّم چهارم هزار در هم بر عهده‌اش مىآيد . و حاصل كلام آنكه مرحوم شيخ طوسى در توجيه اين دو روايت فرموده‌اند كسى كه بر كشتن اهل ذمّه اعتياد پيدا كرده حكمش آنست كه امام عليه السلام مىتوانند وى را به پرداخت هريك از ديه كامل يا چهار هزار در هم مكلّف نمايند همانطورى كه مىتوانند وى را بقتل برسانند . و سپس در ذيل [ و دية الذّميّة نصفها ] مىفرماين : يعنى ديه زن كافر ذميّه چهار صد در هم مىباشد كه اين مبلغ نصف ديه ذمّى يعنى هشتصد در هم است و ديه اعضاء و جراحات ذمّى و ذميّه را بايد نسبت به ديه نفس ايندو ملاحظه نمود همانطورى كه ديه اعضاء و جراحات مرد و زن مسلمان را به ديه نفس مىسنجند . مثلا اگر كسى يك انگشت مرد مسلمان را ببرد عشر يعنى يك دهم ديه نفس او كه ده شتر است بايد بدهد در اينجا اگر شخصى يك انگشت مرد ذمّى را قطع نمايد بايد يك دهم ديه نفس او كه هشتاد در هم است به او بپردازد . پس از آن مىفرماين : قبلا گفتيم اگر مسلمانى را در ماه‌هاى حرام يا حرم مكّه معظّمه بقتل برسانند علاوه بر اينكه ديه‌اش را از قاتل مىگيرند ثلث آن را نيز بعنوان [ تغليظ ] مطالبه مىنمايند حال كلام در اين است كه مسئله تغليظ در اينجا نيز جارى بوده يا جارى نيست ، يعنى اگر شخصى كافر ذمّى را در يكى از ماه‌هاى حرام و يا در حرم مكّه معظّمه بقتل رساند علاوه بر ديه‌اش